Hulumtimet moderne zbulojnë se fëmijët e vetëm kanë tipare të dallueshme, madje edhe të fuqishme, të personalitetit që janë shumë më të larmishme nga sa mendonim. Le t’i njohim pak më mirë. Ja disa nga pikat e forta të nënvlerësuara të fëmijëve të vetëm.
1. Ata nuk kanë frikë nga vetmia, ata miqësohen me të
Për një fëmijë pa një vëlla/motër, imagjinata është shoku/shoqja më e mirë e lojës. Ata mund të kalojnë orë të tëra të zënë me një stilolaps dhe një fletore. Kjo aftësi do t’i sjellë shumë dobi në moshë madhore. Jo vetëm që nuk kanë frikë të jenë vetëm, por bëhen edhe individë që dinë ta transformojnë vetminë në produktivitet.
Kjo nuk do të thotë se janë të paaftë shoqërisht. Përkundrazi, ata dinë të komunikojnë kur kanë nevojë. Kjo do të thotë se ata zhvillojnë njëkohësisht të dyja anët e tyre introverte dhe ekstroverte. Të qenit vetëm është një zgjedhje për ta.
2. Ata janë mjeshtra në marrëdhënie me të tjerët
Ky tipar manifestohet edhe në moshë madhore. Ata janë shumë besnikë ndaj miqve, bashkëshortëve dhe të dashurve të tyre. Një fëmijë i vetëm është një mik besnik që preferon të qëndrojë pranë tyre sesa të largohet në kohërat e vështira. Ata janë një bekim për ata që kërkojnë thellësi në marrëdhënie. Nëse jeni bërë miq me një fëmijë të vetëm, jeni me fat. Ata janë një mik që do të jetë gjithmonë aty për ju, duke ofruar mbështetje edhe gjatë kohërave tuaja më të vështira.
3. Pavarësia është gjëja më e rëndësishme për ata
Fëmijët e vetëm shpesh mësojnë të kujdesen për veten që në moshë të vogël. Nëse nuk kanë një vëlla/motër me të cilin të ndajnë kohën e lojës, ata mësojnë të menaxhojnë si lodrat ashtu edhe vendimet e tyre në mënyrë të pavarur. Kjo i bën ata individë të orientuar drejt zgjidhjeve dhe sipërmarrës. Meqenëse nuk përjetojnë krizat tipike “kush do të luajë i pari” që përjetojnë me vëllezërit/motrat, aftësitë e tyre të vendimmarrjes formohen individualisht. Ata fillojnë të zbatojnë moton “kujdesu për punët e tua” në një moshë shumë të re.
Në moshë madhore, këto aftësi i lejojnë ata të dallohen si punëtorë të sigurt dhe të pavarur, veçanërisht në vendin e punës. Udhëtimi vetë, planifikimi i një karriere ose ndërmarrja e projekteve individuale u vjen natyrshëm. Duke qenë se janë rritur pa një vëlla/motër me të cilin të mbështeten, ata tashmë kanë mësuar të mbajnë kokën lart.
Mund të ju pëlqej dhe ky artikull: Bëjuni fëmijëve tuaj këto 5 pyetje çdo ditë!
4. Ata kanë aftësi të përparuara komunikimi
Fëmijët pa vëllezër e motra në shtëpi kalojnë më shumë kohë me të rriturit. Kjo u lejon atyre të fitojnë aftësi të avancuara komunikimi në një moshë të re. Një fëmijë i vetëm rritet duke zhvilluar biseda të gjata me prindërit e tij; edhe kur luajnë, ata ndërtojnë dialogun e tyre me fjali më të sofistikuara. Kjo kontribuon drejtpërdrejt si në aftësitë gjuhësore ashtu edhe në vetëbesimin. Fjalët, shprehjet e fytyrës dhe gjuha e trupit e përdorur në bisedat me prindërit gjithashtu zhvillojnë inteligjencën sociale të një fëmije që në fillim.
5. Ata janë të hapur ndaj inovacionit dhe të gatshëm për ndryshim
Meqenëse prindërit e përqendrojnë të gjithë vëmendjen e tyre tek një fëmijë, ata mund t’i qasen zhvillimit të fëmijës së tyre më me vetëdije. Kjo kontribuon që fëmija të bëhet më i hapur ndaj përvojave të reja dhe më pak i frikësuar nga eksperimentet.
Një hobi i ri, një shije e ndryshme, një ide e pazakontë… Këto gjëra i entuziazmojnë fëmijët vetëm, jo i frikësojnë. Kjo ndodh sepse ata kanë mësuar të “eksplorojnë vetë” në një moshë të re. Ky zakon i eksplorimit i bën ata më krijues dhe të guximshëm. Ndërsa shumë njerëz kanë frikë nga ndryshimi, fëmijët e vetëm e shohin atë si një mundësi. Falë këtyre karakteristikave, ata mund të bëjnë një ndryshim jo vetëm në suksesin akademik ose profesional, por në çdo aspekt të jetës.
6. Ata nuk janë aq të ndryshëm sa mendojnë njerëzit
Shumë fëmijë të vetëm në të vërtetë kanë të njëjtat nevoja dhe dëshira si bashkëmoshatarët e tyre. Megjithatë, karakteristika më e rëndësishme që dallon fëmijët e vetëm nga fëmijët e tjerë është se arritja e këtyre dëshirave bëhet më autentike. Ata nuk kanë nevojë të kenë një vëlla e motër për të mësuar të ndajnë. Ata nuk kanë nevojë domosdoshmërisht të kenë përjetuar luftën me çokollata në shtëpi për të mësuar empatinë.
Të qenit fëmijë i vetëm mund të jetë një zgjedhje ose ndonjëherë një rastësi, por kjo nuk përcakton se çfarë lloj personi do të bëhet ai fëmijë. Ndërsa çdo individ vazhdon historinë e vet, fëmijët e vetëm krijojnë historitë e tyre. Në vend që t’i etiketojmë ata si “të vetmuar” ose “të llastuar”, nëse i njohim pikat e tyre të forta, zhvillojmë një perspektivë shumë më të shëndetshme dhe më respektuese.
Burimi: huffpost.com
