Një qeni i varet një varëse me lule, një krokodil mumifikohet, shkruhen poezi për një dhi… Dhe të gjitha këto kafshë janë bërë një pjesë e domosdoshme jo vetëm e natyrës, por edhe e besimeve dhe kulturave me kalimin e kohës. Në artikullin e sotëm, ne po eksplorojmë botën e lashtë nga perspektiva e një kafshe. Ja kafshët që ishin të shenjta në kohët e lashta…
Lopa – Indi
Për hindutë, lopët janë shumë më tepër sesa thjesht kafshë. Ato janë pothuajse si mishërimi i Nënës Tokë. Pse ndodh kjo? Sepse lopët jo vetëm që sigurojnë qumësht, por kanë edhe një kuptim të madh me vendin e tyre në mitologji.
Nuk është kot që Krishna kulloste lopë kur ishte fëmijë. Ky zot i dashur ka fituar zemrat e popullit indian me afërsinë e tij me lopët. Ngrënia e mishit të tyre është jashtë diskutimit.
Në tekstet e shenjta hindu, madje edhe Aditi, nëna e Zotave, identifikohet me simbolin e lopës. Me fjalë të tjera, kjo gjendje shenjtërie nuk u shpik më vonë. Rrënjët e saj shkojnë mijëra vjet më parë. Edhe sot, mund të shihni lopë që enden lirshëm nëpër rrugë. Ndonjëherë, ndërsa një lopë pret në semafor, i gjithë qyteti mund të presë që ajo të kalojë.
Macet – Egjipti i lashtë
Miqtë tanë të zbutur ishin fjalë për fjalë si perëndi në Egjiptin e Lashtë. Macet ishin një simbol i familjes mbretërore për egjiptianët.
Egjiptianët besonin se macet sillnin fat të mirë, i mbanin në shtëpitë e tyre dhe i llastonin. Rrobat me të cilat i vishnin, bizhuteritë e vogla që mbanin… Atëherë kishte një modë për macet! Në fakt, disa mace ishin aq të vlefshme sa pronarët e tyre do të vajtonin kur vdisnin.
Perëndesha Bastet ishte mishërimi i kësaj shenjtërie. Ajo përshkruhej me një trup femre, një kokë maceje dhe një vath të vetëm ari në vesh. Aty ku Bastet ishte e pranishme, macet gjithmonë lavdëroheshin. Ato shiheshin si mbrojtëse të shtëpive dhe madje adoptoheshin posaçërisht në mënyrë që prania e tyre të sillte shëndet dhe pasuri.
Qeni – Nepali dhe India
Qentë nuk janë vetëm kafshë shtëpiake në Nepal dhe Indi, ata janë qenie vërtet të shenjta. Dhe kjo shenjtëri festohet çdo vit me një festival të quajtur Kukur Tihar! Mendoni vetëm, për një ditë të tërë, vetëm qentë nderohen.
Ky festival zhvillohet në ditën e dytë të Tiharit dhe rrugët janë të mbushura me qen të zbukuruar me jaka të vogla dhe që mbajnë varëse me lule shumëngjyrëshe. Sepse sipas besimit, Zoti i Vdekjes, Yamaraj, dërgon qen si lajmëtarë. Me fjalë të tjera, komunikimi me ta është si të flasësh me Zotin! Atë ditë, përgatiten ushqime të veçanta për qentë, thuhen lutje dhe ata falënderohen me dashuri
Gjarpëri – Amerika e Jugut
Edhe pse mund të tingëllojë paksa e frikshme, gjarpërinjtë janë konsideruar jashtëzakonisht të shenjtë në disa kultura. Sidomos midis popujve indigjenë të Amerikës Jugore dhe Qendrore. Quetzalcoatl, perëndia gjigante gjarpërinjsh e Aztekëve e stolisur me pupla, është shembulli më i mirë i kësaj.
Sipas besimit, gjarpërinjtë janë simbol i rilindjes dhe pjellorisë. Meqenëse ata ndërrojnë lëkurën e tyre, ata identifikohen me “ripërtëritjen”. Ata shoqërohen gjithashtu me pjellorinë. Me fjalë të tjera, ata janë bërë një simbol i frikshëm dhe shpresëdhënës.
Mund të ju pëlqej dhe ky artikull: 7 Kafshët dhe shpendët të zhdukura nga bota jonë
Demi i egër – Greqia e lashtë
Në kulturën greke, demi nuk është një kafshë e zakonshme. Është një simbol i fuqisë, forcës dhe hyjnores. Në fakt, në mitologji, ky dem madhështor është një nga krijesat në të cilat perëndia at Zeus e transformoi veten më shumë. Pa përmendur legjendat e “shndërrimit në dem dhe rrëmbimit të një princeshe”! Po, edhe emri i kontinentit të Evropës vjen nga kjo histori.
Por çështja nuk kufizohet vetëm në mitologji. Grekët besonin se demi jo vetëm që kishte forcë fizike, por kishte edhe gjak shërues. Me fjalë të tjera, mos e nënvlerësoni demin, ai shihej si një “eliksir hyjnor” i gjallë në atë kohë. Fuqia e demit ushqente drejtpërdrejt shenjtërinë e tij.
Krokodili – Egjipti
Për egjiptianët e lashtë, Nili ishte burimi i jetës. Dhe krokodilët që jetonin në këtë lumë përfaqësonin si natyrën shkatërruese ashtu edhe atë krijuese të ujit. Një zot i quajtur Sobek… Ai është një zot me kokë krokodili! Ai simbolizon fuqinë, pjellorinë dhe fuqinë e faraonëve.
Egjiptianët i afroheshin krokodilëve me frikë dhe respekt. Sepse, sipas tyre, krokodilët nuk ishin vetëm kafshë që notonin në lumë, por edhe roje hyjnore. Kjo është arsyeja pse kishte seksione të dedikuara për ta në tempuj.
Tigri – Koreja e Jugut
Tigrat janë mishërimi i fisnikërisë dhe fuqisë në mitologjinë koreane. Në përrallat e vjetra popullore, tigrat me krahë përshkruhen si krijesa gjigante që gjuajnë shpirtra të këqij. Tigrat e bardhë në veçanti janë parë si engjëj mbrojtës të njerëzve. Sipas legjendës, këta tigra kanë fuqinë për të larguar energjitë dhe shpirtrat e këqij.
Dragonjtë – Kinë
Edhe pse nuk janë kurrë realë, është e vështirë të gjesh një krijesë më të rëndësishme dhe madhështore në kulturën kineze sesa dragonjtë. Dragonjtë nuk janë vetëm figura mitologjike këtu. Ata janë simbole të fuqisë perandorake, forcave natyrore dhe ekuilibrit universal.
Dragonjtë që nxjerrin zjarr mund t’i përkasin Hollywood-it, por dragoi kinez është më i lidhur me mençurinë, bollëkun dhe fatin e mirë. Me fjalë të tjera, është më shumë mbrojtës sesa frikësues.
Perandorët e lashtë pretendonin se ishin pasardhës të dragonjve. Në fakt, viti më me fat i kalendarit kinez është ende viti i dragoit. Edhe sot, dragonjtë shihen kudo, nga paradat e festivaleve deri te simbolet shtetërore. Nuk do të ishte ekzagjerim të thuash se dragoi është zemra e Kinës.
Burimi: conollycove.com
